دوم ) آغاز به کار تلویزیون آموزشی
نخستین برنامه های تلویزیون آموزشی از مهر ماه سال 1350 ( یعنی 5 سال بعد از گفته های وزیرآموزش وپرورش ) آغاز شد . این برنامه ها که از محل فعلی شبکه 2 پخش می شد به صورت نیم بند ادامه پیدا کرد و در برخی مدرسه ها که به تلویزیون مجهز شده بود استفاده می شد . بعدها شبکه ی دوم تلویزیون به خاطر همین سابقه ، صبغه ی آموزشی پیدا کرد و سالها نیز به همین عنوان نامیده می شد .
سوم ) سالهای آغازین دهه ی 60
با گسترش تلویزیون آموزشی ، امکانات آموزشی به طور مساوی و عادلانه بین همه ی اقشار جامعه توزیع خواهد شد . این شعار زیبای سالهای آغاز دهه ی 60 عملی نشد . و طرحهای آموزش وپرورش و صدا وسیما بایگانی شد
چهارم ) تجربه ی سال 66
ماههای موشک باران شهرها در آغاز سال 66 ، تجربه ی خوبی برای راه اندازی تلویزیون آموزشی بود . این تجربه ی سه چهار ماهه که با مدیریتی عالی اداره شد به فراموشی سپرده شد و به جز تعدادی فیلم آموزشی و تدریس هایی چند ، از معلمان خوب چیز دیگری در آرشیو صدا و سیما و دفتر وقت تکنولوژی آموزشی باقی نماند راستی آیا اصلاً این آرشیوها موجودند ؟
امروز ) بار دیگر تلویزیون آموزشی
اخیراً مسئولان آموزش وپرورش ، ضرورت استفاده از تلویزیون را به عنوان وسیله ای تاثیرگذار مطرح کرده حتی خواستار راه اندازی شبکه ی مستقلی به عنوان تلویزیون آموزشی شده اند ما درباره ی صحیح بودن این حرف صحبتی نمی کنیم .واز اینکه چرا از دفتر تکنولوژی آموزشی با امکاناتی در حد یک ایستگاه تلویزیونی- که حتماً توانایی راه اندازی و اداره یک شبکه ی تلویزیونی 24 ساعته را دارند - استفاده نمی شود بحثی نمی کنیم .همچنین از اینکه کل مقوله ی تلویزیون آموزشی به سه چهار تا برنامه در شبکه ی آموزش، خلاصه شده چیزی نمی گوییم . حرف بر سر این است که مسئولان آموزش و پرورش در سخن گفتن از تلویزیون آموزشی خیلی ذوق زده نشوند آنها بهتر است سری به سوابق و بایگانی های وزارت متبوع خود بزنند قطعاً به تجربه ها و طرح های قبل و بعد از انقلاب دسترسی خواهند داشت تجربه چیز بدی نیست