مدرسه و حوزه

 

در خبرها آمده است آموزش و پرورش در نظردارد اداره­ی4200 مدرسه­ی خود را به حوزه­های علمیه بسپارد .طبق این طرح آموزش و پرورش مدرسه و معلم را تامین می­کند و فردی از حوزه علمیه یا منتخب از آنجا اداره­ی امور را به دست می­گیرد

- در سنت آموزش و پرورش ایران تعلیم و تربیت به عهده­ی علما بوده است . این افراد در شهر و روستا با دایر کردن مکتبخانه به آموزش کودکان می­پرداختند و در مراحل بعد نظامیه­ها و حوزه­های علمیه این آموزش را ادامه می­داده­اند .هرچند به دلیل نظام آموزشی غیر دولتی در بسیاری از موارد افراد عادی نیز با سوادی اندک یا بسیار مکتبخانه داشته­اند.اما باید به یاد داشت چند صد سالی است در حوزه فقط علوم اسلامی آموزش داده می­شود و اگر روزگاری از این مراکز ابوعلی­سینا ، ابوریحان بیرونی ، سعدی و حافظ بیرون می­آمد در رویکرد جدید شاهد پرورش فقیه ، واعظ و حداکثر فیلسوف هستیم.از سوی دیگر حوزه­های علمیه در صد سال اخیر دانش­آموزانی با مدرک سیکل و دیپلم پذیرفته­ و تجربه­ای برای آموزش از خردسالی تا بزرگسالی ندارد.

- در حال حاضر و طبق قانون هر فرد می­تواند نشریه یا کتاب چاپ کند و یا مدرسه­ای غیر انتفاعی تاسیس کند.اما این که آموزش و پرورش حاضر است سرمایه­ی مادی -  مدرسه – و سرمایه معنوی – معلم – را در اختیار افرادی قرار دهد که در این زمینه تجربه­ای ندارد قابل بررسی و پرسش است. !! چگونه است که معلمی که لیسانس یا فوق­لیسانس مدیریت آموزشی دارد و 30 سال در کلاس تدریس کرده است باید برای تاسیس مدرسه­ای غیر انتفاعی محلی را اجاره و نیروی آموزشی را تامین کند اما یک فرد به دلیل ارتباط با حوزه­های علمیه می­تواند از این امکانات بهره­مند شود!!!